wykonany z piaskowca tulimskiego miał spełniać rolę słupa granicznego pomiędzy posiadłościami lub właśnie drogowskazu. Kolumna mierzy ok. 3 m.
są jednym z najciekawszych zabytków Staropolskiego Zagłębia
Przemysłowego. W 1598 r. rodzina Caccich z Włoch zbudowała piec
hutniczy. W 1778 r. wzniesiono nowy zakład. Obecna huta powstała z
inicjatywy Stanisława Staszica w latach 1818-23. W latach 1821-22
wybudowano blok wielkiego pieca, wieżę wyciągową, halę maszyn i
halę odlewniczą przy wielkim piecu. W 1829 r. zainstalowano miech
cylindryczny poruszany kołem wodnym i maszyną parową; zaś w 1835
r. wybudowano skrzydła boczne północne i południowe. W latach 40.
i 60-tych XIX w. miały miejsce poważne pożary, a po ostatnim huta
popadła w ruinę.
„Huta Józef” pracowała głównie na potrzeby wojska, wytwarzano
również elementy budowlane i ozdobne.
W latach 1981-83 ocalała część zabudowań hutniczych została
zabezpieczona w formie trwałej ruiny i udostępniona jest
zwiedzającym. Do dziś zachowały się: wieża gichtociągowa,
emaliernia, maszynownia, modelarnia, suszarnia, odlewnia, węgielnia,
wielki piec oraz częściowo układ wodny ze zbiornikiem
W 1967 r. zespół zakłady wielkopiecowego „Huta Józef” został
wpisany do rejestru zabytków.
to najsłynniejszy pomnik przyrody ożywionej. Nazwa specjalistyczna to dąb szypułkowy (Quercus robur L.). Jego wiek według różnych źródeł wynosi od 700 do 1000 lat. Wymiary:
