to maczuga skalna na obszarze Ojcowskiego Parku Narodowego.
stoi na najniższej skale zwanej Fortepianem o wys. 8-12 m. Wysokość maczugi wynosi 25 m.
Pierwszy raz zdobył ją Leon Witka w 1933 r., na jej szczycie znajduje się krzyż upamiętniający to zdarzenie.
W przeszłości różnie nazywano maczugę, a z każdą nazwą wiąże się legenda:
- Maczuga Kraka - w czasach panowania księcia Kraka
jego
kraj pustoszony był przez przerażającego smoka
,
który na obiad pożerał krowy, a o poranku dziewice. Księcia
porwała złość tak wielka, że chwycił ogromną maczugę i
uderzył nią w głowę smoka, zabijając go na miejscu. Następnie
Krak umieścił swoją maczugę u wylotu doliny ojcowskiej ku
przestrodze każdego, kto by do Krakowa chciał jechać w złych
zamiarach;
- Sokola
Skała – na szczycie wieży ojcowskiego zamku siedział niesprawiedliwie
osadzony kmieć z pobliskiej Skały.
Oskarżono go o zaniechanie pańszczyzny, której odrobić nie mógł
wobec ciężkiego zranienia nogi sochą.
Zmartwiony losem rodziny prosił strażników, aby go puścili
wolno. Włodarz zamkowy wskazując mu na niemożność realizacji
tej prośby powiedział, że jeżeli dostarczy mu pisklę sokole ze
szczytu Maczugi Kraka to puści go wolno. Warunek był niemożliwy
do zrealizowania. Więzień jednak myślał o tym przez kilka
kolejnych dni, aż wreszcie zrezygnowany zasnął. Wtedy właśnie
przez okno w wieży wleciał tuzin sokołów, które więźnia
chwyciwszy w szpony zaniosły na szczyt skały, ofiarowując mu
pisklę. Włodarz oczom swym nie wierzył, ale obietnicę spełnił;
- Skała Twardowskiego – jak opisuje S. Ciszewski w 1887
„
szatany przekręciły, jak Twardowskiego nieśli, co godzinki
skompanił. To ją przewróciły do góry szeroką, a na dół
szpicem”;
- Czarcia Skała – W czasach panowania ostatnich Jagiellonów żył czarnoksiężnik o nazwisku
Twardowski. Podpisał on umowę z diabłem, według której po jego przyjeździe do Rzymu diabeł spełni jego trzy zadania, a w zamian Twardowski odda mu swą duszę. Po wielu latach diabeł spotyka Twardowskiego w karczmie „Rzym” w Suchej Beskidzkiej. Wśród zadań, jakie czart musiał wykonać, było przeniesienie ogromnej skały do Doliny Prądnika i ustawienie jej cieńszym końcem do dołu. Diabeł wykonał to zadanie, a skała ta stoi do dnia dzisiejszego.
Budowlę obronną nakazał wznieść tu Kazimierz Wielki w XIV w. Renesansowy charakter nadali jej ponad 200 lat później jej ówcześni właściciele: Hieronim Szafraniec, sekretarz króla Zygmunta Starego, oraz jego syn Stanisław. Sprowadzeni z Włoch architekci wznieśli arkadowy dziedziniec, a wieża zegarowa otrzymała hełm podobny do tych z wież Zamku Królewskiego na Wawelu. Tuż obok przybysze z Italii umieścili arkadową loggię, zaś poniżej zaprojektowali urządzony na tarasie nad urwiskiem ogród włoski.
