277/2017: Skała granitowa Marmit - Karpacz (woj. dolnośląskie, pow. jeleniogórski, gm. Karpacz)

to naturalna kaskada o wysokości 2 m. U jej podnóża, w korycie Łomnicy, znajduje się potężny basen eworsyjny utworzony w litym granitowym podłożu o średnicy ok. 8 m i głębokości ponad 2,5 m.
Około 0,5 m powyżej lustra wody basenu eworsyjnego znajduje się marmit - kociołek eworsyjny lub garniec wirowy.
Marmit na Łomnicy jest największym garncem wirowym w całych Sudetach. Ma regularny kształt studzienki o średnicy 0,73-0,86 m, maksymalnej głębokości 2,25 m i objętości ok. 0,8 m2.
W 1892 r.  zorganizowano pierwszą  wyprawę badawczą i wówczas z dna marmitu wydobyto ok. 30 kulistych granitowych kamieni, z których największy ważył ok. 25 kg. Najładniejsze okazy trafiły wówczas do muzeów w Jeleniej Górze i Berlinie.

276/2017: Dziki Wodospad - Karpacz (woj. dolnośląskie, pow. jeleniogórski, gm. Karpacz)

(ul. Strażacka)

Łomnica jest dziką, górską rzeką. Swój początek bierze na wysokości 1407 m n.p.m. Podczas intensywnych opadów deszczu i roztopów wiosennych rzeka wylewała i niszczyła wszystko, co napotykała na swojej drodze.
W 1816 r. oberwanie chmury w górach doprowadziło do olbrzymich zniszczeń w Miłkowie i całej Kotlinie Jeleniogórskiej. Suma strat wynosiła 109 496 talarów.
28 lat później do Wielkiego Stawu zeszła potężna lawina, powodując zmiażdżenie lodu i wylew wody. Powstała w wyniku tego zdarzenia fala niosąca z sobą kry, wyrwane drzewa, głazy, kamienie oraz potężną ilość wody, zniszczyła młyn wodny w Karpaczu Górnym. Szczególnie była powódź w 1897 r., kiedy to w Karpaczu, Brzeziu Karkonoskim i Miłkowie zostało porwanych przez wartki nurt rzeki wiele domów, a kilometry dróg uległy zniszczeniu.
Decyzją ówczesnych władz w latach 1910-15 zbudowano zaporę przeciwrumoszową. Swoją skuteczność - wraz z innymi tego typu urządzeniami - potwierdziła ona w 1997 r. podczas powodzi tysiąclecia.

275/2017: Anomalia grawitacji - Karpacz (woj. dolnośląskie, pow. jeleniogórski, gm. Karpacz)

(ul. Strażacka)

Można tutaj zaobserwować niezwykłe zdarzenie na odcinku ulicy Strażackiej prowadzącej do ulicy Karkonoskiej.
Przyjeżdżając w to miejsce należy wyłączyć silnik, a następnie wrzucić jałowy bieg. Zaskoczeniem jest kiedy po chwili pojazd najpierw powoli, a później nieco szybciej sam podjeżdża pod górę.

274/2017: Świątynia Wang - Karpacz (woj. dolnośląskie, pow. jeleniogórski, gm. Karpacz)

(ul. Na Śnieżkę 8)

to zabytek architektury norweskiej z XII w. Świątynię zbudowali Norwegowie w miejscowości Vang nad jeziorem Vangsmjosa. W Karkonosze została przywieziona przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV w 1842 r.
Konstrukcję wykonano bez użycia gwoździ. Snycerka na dwunastowiecznych portalach, kolumnach z kapitelami, rzeźby lwów nordyckich są dziełami prawdziwej sztuki potomków Wikingów.
Na zewnątrz możemy podziwiać stylizowane krużganki i granitową dzwonnicę z trzema dzwonami: Owieczka Boża, Ojcze Nasz i Chwała Chrystusowi.

Obok kościoła znajduje się dom parafialny, punkt medyczny diakonii Wang, księgarnia, pomnik hrabiny von Reden oraz rzeźba przedstawiająca wskrzeszenie Łazarza.
Z zabytkowego cmentarza rozciąga się widok na Kotlinę Jeleniogórską i góry. W 2014 r. został pochowany na nim Tadeusz Różewicz.
Od 1844 r. kościół służy miejscowej parafii ewangelicko-augsburskiej.

273/2017: Kościół pw. Nawiedzenia NMP - Karpacz (woj. dolnośląskie, pow. jeleniogórski, gm. Karpacz)

(ul. Konstytucji 3 Maja 44)

Zezwolenie na kupno parceli pod budowę kościoła zostało wydane w 1900 r. Ofiary na parcelę i budowę zbierał ks. Heinrich Hitschfeld. Budowę według projektu  Ludwika Schneidera z Wrocławia rozpoczęto w 26 kwietnia 1909 r. W tym samym roku 1 lipca, odbyło się poświęcenie kamienia węgielnego. Krzyż na wieży zamontowano 28 października 1909 r. a 26 lipca 2010 r. kościół został poświęcony.
Charakterystyczna sylwetka świątyni z cebulastym hełmem wieży nawiązuje do barokowego budownictwa tyrolskiego.
W 1979 r. rozpoczęto rozbudowę kościoła, zakończoną w 1985 r.
Podczas remontu wieży kościoła w 2007 r. znaleziono w kul wieńczącej wieżę trzy pergaminowe dokumenty pisane ręcznie w języku niemieckim z datą 28 października 1909 r. Opisano w nich starania o budowę kościoła, samą budowę i wymieniono nazwiska osób szczególnie związanych z tym przedsięwzięciem. Dokumenty te ponownie umieszczono w kuli dołączając świadectwa czasów współczesnych.