(Prandocin 54)
powstał w 1 poł. XII w. dzięki fundacji biskupa Prandoty z rodu Odrwążów. W XIII w. świątyni nadano charakter obronny poprzez urządzenie na wieży strzelnicy z widocznym do dziś wąskim oknem. Początkowo kościół był jednonawowy, zbudowany na planie prostokąta, od wschodu i zachodu zamknięty półkolistymi absydami. W XV w. wschodnią przebudowano na ceglane prezbiterium. W XVII w. dobudowano zakrystię i kruchtę.
